Rockwave 2nd day

Το ποτάμι του Terravibe!

Μόλις ανακάλυψα στο λογαριασμό του Rockwave στο Dailymotion, video που τραβήχτηκε κατά τη διάρκεια της καταιγίδας στον χώρο του Terravibe. Τα συμπεράσματα δικά σας...

ROCKWAVE - 28/06/09 - DAY 2 TERRA VIBE PARK

Rockwave

Παρασκευή βραδάκι, ακούω ένα καινούριο κόλλημα, τους Local Natives, τους οποίους πρόσφατα ο Guardian χαρακτήρισε ως "Weekend Foxes, A Fleet of Arcade Vampires On Fire" ένεκα των εμφανέστατων ομοιοτήτων και επιρροών (περιέργως δεν έχουν υπογράψει σε δισκογραφική ακόμα) και προσπαθώ λοιπόν, ανεπιτυχώς είναι η αλήθεια, να πείσω τον εαυτό μου να περάσει μια βόλτα από το Terra Vibe μια τις επόμενες ημέρες.
Αλλά πως να τον πείσω?Να πάω για να δω τι?Placebo?Τους είδα πριν 8 χρόνια στο ίδιο φεστιβάλ, έχουν έρθει 2-3 φορές ακόμα (ή μήπως παραπάνω) και τα album τους πάνε από χειρότερο στο χείριστο.
Moby, ίδια ακριβώς περίπτωση με τη διαφορά ότι αυτόν τον είδα πριν 6 χρόνια στο Λυκαβηττό.
Για τη δεύτερη μέρα τώρα και τους Killers. Λοιπόν, αν δεν με είχαν πείσει να πάω στην ταλαιπωρία της χρονιάς (ναι,ναι τους Depeche εννοώ), ίσως η Didi να με είχε κερδίσει με δαύτους. Αλλά τέτοιο μανίκι δεν τον τραβάω για πάρτη τους. Στην ίδια κατηγορία και βάλε εντάσσω και τους Dinosaur Jr αλλά τους έχω πρόσφατους (πέρσι τέτοια εποχή δεν ήταν?), οπότε δεν τρελαίνομαι κιόλας.
Περιέργως τώρα, σ' ό,τι με αφορά, ενδιαφέρον παρουσιάζουν οι metal μέρες με Monster Magnet, Mastodon, Motley Crue (τιμής ένεκεν), μέχρι και Slipknot έβλεπα αλλά πάλι επανέρχομαι στο ποιος τρέχει μέχρι κει πέρα. Όχι τίποτα άλλο αλλά η Didi θυσιάζοντας την πρωτοτυπία στο βωμό της εμπορικότητας πιστεύω ότι έχει εξασφαλίσει την προσέλευση μεγάλου αριθμού ατόμων στο φεστιβάλ, γεγονός που καθιστά την ταλαιπωρία βεβαία.
Αλλά τώρα που το θυμήθηκα, τι Rockwave και μαλακίες!Ο Butler ανακοίνωσε στο NME ότι οι Arcade Fire ετοιμάζουν καινούριο άλμπουμ, το οποίο θα ακολουθήσει και περιοδεία στας Ευρώπας και αλλού και ήδη φαντασιώνομαι live στο Βερολίνο. Εκεί κάπου στα μέσα Νοέμβρη το έχω τοποθετήσει στο μυαλό μου.Ααααχ...

Οι Local Natives έχουν τελειώσει, την θέση τους έχουν πάρει οι Dirty Projectors (thank you Pitchfork) και η ώρα για το πρώτο gin tonic του weekend πλησιάζει. Cheers!

Αλήτες-Ρουφιάνοι κτλ. κτλ.

Ωραίο case study το προχτεσινό, τόσο για την κατευθυνόμενη πληροφόρηση και εξαρτημένη δημοσιογραφία όσο και για τη δύανμη των νέων social media.
Αλήθεια, έτσι περιμένουν οι εφημερίδες να αντισταθούν στη ψηφιακό κύμα ενημέρωσης. Με κατασκευασμένες ειδήσεις και στημένα γεγονότα?Όχι ότι ανακαλύψαμε βέβαια τον τροχό ούτε ότι μόνο οι εφημερίδες ακολουθούν αυτές τις τακτικές. Αλλά το προχτεσινό με το Βήμα, το Έθνος και την Ελευθεροτυπία ήταν εξευτελιστικό για τις ίδιες και χαρακτηριστικό του πόσο τα μέσα ενημέρωσης ενδιαφέρονται για την αντικειμενική ενημέρωση του πολίτη. Το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι η χειραγώγηση του.
Αυτό που επίσης ήταν χαρακτηριστικό, είναι η δυνατότητα των social media να εξαπλώσουν ταχύτατα την πληροφορία. Πλέον, σχεδόν τίποτα δεν είναι κρυπτόν υπό τα Twitter, Facebook etc. οπότε καλό θα είναι για τα κλασικά μέσα, αν τους ενδιαφέρει να επιζήσουν σε αυτή την νέα πραγματικότητα, αν όχι να διασταυρώνουν τις πληροφορίες τους τουλάχιστον να μην ψεύδονται τόσο απροκάλυπτα.

Αλλά τι λέμε τώρα,τα μάρμαρα να γυρίσουν και όλα θα φτιάξουν αυτόματα.

Ejekt more...

Διαβάζω σε πολλά reviews για Ejekt ότι άρεσαν αρκετά οι Editors. Γιατί εμένα μου φάνηκε ίσως το πιο βαρετό live του διημέρου?

Γιατί τη μία σχεδόν ώρα (!!!) που περιμέναμε να βγουν οι Royksopp δεν σκέφτηκε κάποιος το πιο απλό, να βάλει μια μουσικούλα να ακούγεται?

Οι οθονές δεξιά και αριστερά της σκηνής δεν μπορούσαν να είναι συνδεδεμένες με κάποια κάμερα, ώστε να βλέπουν και οι πιο πίσω ό,τι γίνεται στη σκηνή?

Επίσης, μάθαμε από έγκυρη πηγή (πάντα ήθελα να το γράψω αυτό) ότι οι Pixies ήθελαν να βγουν για encore αλλά δεν τους άφησε ο manager τους. Που-τά-νας γι-ε ma-na-ge!

Ejekt - Day 2

Δεύτερη μέρα του Ejekt Festival λοιπόν που μας βρίσκει με περισσότερο κέφι και διάθεση μόνο και μόνο από το γεγονός ότι ακολουθεί Σάββατο.
Τους Klaxons θέλουμε να προλάβουμε και είμαστε σίγουροι ότι ίσα ίσα τους προλαβαίνουμε φτάνοντας 7+ αλλά που!Μπαίνουμε μέσα και βλέπουμε τους Subways επί σκηνής. Το πρόγραμμα έχει πάει κατά διαόλου και όλα πρόκειται να έχουν μία με μιάμιση ώρα καθυστέρηση. Μικρό το κακό, θα δούμε περισσότερα live.
Να πούμε βέβαια ότι κατά την είσοδο τα καχύποπτα βλέμματα των πορτιέρηδων έχουν μείνει κολλημένα στα μάτια τους από την προηγούμενη μέρα. Τέλος πάντων, αυτοί έχουν το πρόβλημα.
Subways: Αν δεν έχεις τραγούδια, όση καλή και να είναι η σκηνική σου παρουσία, που για μένα στο Ejekt ούτε αυτή δεν είχαν, δεν κάνεις τη διαφορά. Πραγματικά περίμενα πότε θα τελειώσει κάθε τραγούδι τους, προκειμένου να μιλήσω με μεγαλύτερη ευκολία με τους γύρω μου.Στο δε Rock N Roll Queen,πάλι stage diving! Τι στο διάολο? Κάθε φορά στο ίδιο τραγούδι τον πιάνει ο ίδιος ακριβώς ενθουσιασμός???
Klaxons: Η αλήθεια είναι ότι ήθελα πολύ να τους ακούσω, όχι μόνο γιατί έχουν 2-3 αρκετά καλά κομμάτια αλλά και για να διαπιστώσω αν όλος αυτός ο χαμός που έγινε πριν κανα δυο χρόνια γύρω από το όνομα τους είχε όντως κάποια βάση.Συμπέρασμα? Ok,ο ήχος που πρότειναν έδωσε το έναυσμα για να βγουν αρκετά καλά καινούρια συγκροτήματα αλλά οι ίδιοι ως μπάντα δεν έχουν και πολλά να πουν στο live. Άκυροι και στυλιστικά επίσης..

Echo and the Bunnymen: Δεν είχα καμία όρεξη να τους δω. Δε λέω, ιστορική μπάντα με κλασικά κομμάτια που μας έχουν σημαδέψει και έχουν παίξει αποφασιστικό ρόλο στο ποια είναι η μουσική που έχουμε καταλήξει να γουστάρουμε αλλά και πάλι δεν...Μπήκα τιμής ενέκεν να ακούσω λίγο αλλά ο χώρος και ο ήχος δεν βοήθησαν, οπότε την έκανα για έξω και έπιασα κάγκελο αναμένοντας τον κύριο Jarvis.
Jarvis Cocker: Στο Primavera δυο-τρία κομμάτια κάτσαμε κι ακούσαμε και την κάναμε με ελαφρά. Την Παρασκευή όμως, ελλείψει άλλων επιλογών όχι μόνο είδαμε όλο το live αλλά μπορούμε να πούμε ότι μας άρεσε κιόλας. Ok, καμία σχέση τα νέα τραγούδια με Pulp αλλά ο Jarvis έχει τη δυνατότητα να υποστηρίζει και να αναδεικνύει τη μουσική του όπως κανείς άλλος με την ιδιαίτερη σκηνική του παρουσία. H έμφάνισή του αναμενόταν να είναι και τελικά ήταν ένα από τα δυνατά χαρτιά του Ejekt.

Royksopp: Αφού βγήκαν τελικά πάλι καλά! Πρέπει να περιμέναμε γύρω στην ώρα και πάλι προβλήματα είχαν στον ήχο. Στην αρχή δυσκολεύτηκα να τους παρακολουθήσω λόγω της χαλάρωσης από το πολύ περίμενε αλλά σιγά σιγά με τα ανεβαστικά beats και τα επίμονα σύνθια κατάφεραν να με ξυπνήσουν. Μαλακία ότι έχασα το Eple όταν έτρεχα στις τουαλέτες, πρόλαβα όμως What else is there και Only this Moment.Δεν ξετρελάθηκα αλλά δε με χάλασε κιόλας.
2many dj's:Αυτοί τι ώρα βγήκαν,κατά τις 3? Χορέψαμε αρκετά με τα remixes σε MGMT και Gossip και με διάφορα άλλα τα οποία λόγω της δυσκολίας της ώρας και της κατάστασης δεν δύναμαι να ανακαλέσω από τη μνήμη μου.Κάτι καινούριο, όχι δεν ακούσαμε αλλά τη δουλειά τους την έκαναν μια χαρά.
James Lavelle: Πρώτο κομμάτι U2, δεύτερο Enjoy the Silence.Έφυγα πριν προλάβει να βάλει Νταλάρα για τρίτο και μείνω με στραβωμένο σαγόνι στον τόπο.

Τo Ejekt και τις δύο ημέρες υπήρξε άνευρο,ξενέρωτο, χωρίς παλμό. Ο κόσμος επίσης ήταν λιγοστός. Μάλλον μπλέχτηκε σε ό,τι αφορά το κοινό που απευθύνεται. Σίγουρα δεν απευθύνθηκε στο καραψαγμένο κοινό, το οποίο θα πάει στο Synch π.χ., όταν το πιο ψαγμένο είναι οι White Lies. Επίσης δεν απευθύνθηκε στο και καλά alternative κοινό που έσπευσε πέρυσι για τους James -και μόνο-, που φέτος θα σπεύσει αντίστοιχα στο Santana (η προπώληση πάει ανέλπιστα καλά) αλλά θα το πάει και το μπουζουκάκι του, όταν το πιο εμπορικό όνομα είναι οι Pixies. Σαν ένα μίνι Rockwave μου φάνηκε αλλά όταν υπάρχει το πρωτότυπο γιατί να προτιμήσει κάποιος το αντίτυπο???Επίσης, ο χώρος είναι πολύ κρύος ως προς την ατμόσφαιρα που δημιουργεί και σίγουρα δεν προσμετράται στα θετικά του festival. Ακόμα, ως διοργάνωση ακούστηκε και παίχτηκε λιγότερο συγκριτικά με τα άλλα φεστιβάλ. Τέλος, ίσως το μέγεθος του κοινού που θα παρακολουθήσει τις συναυλίες του είδους στην Ελλάδα να μη δικαιολογεί την ύπαρξη τριων φεστιβάλ μέσα σε τρια συνεχόμενα Σ/Κ. Όπως και να 'χει,ελπίζουμε να μην το βάλουν κάτω από τη μεριά της Detox και του χρόνου να μας παρουσιάσουν ένα Ejekt που θα πάρει το αίμα του πίσω.

Φωτό: Θοδωρής Μάρκου

Ejekt Festival Day 1

Πόσο βαρετή μέρα...Το περυσινό Fly Beeyond μου θύμισε. Και όχι μόνο στη βαρεμάρα αλλά και στην προσέλευση του κόσμου. Πάνω από 3.000 αποκλείεται να είχε. Αφού στις μπύρες δεν περίμενες καθόλου! Που πέρυσι για να πάρεις μπύρα έκανες μισάωρο..
Τελικά πιστεύω ότι στα φεστιβάλ περισσότερο μετράει η διάθεσή που σου δημιουργεί ο χώρος και η οργάνωση παρά το line-up το ίδιο και αν οι μπάντες παίζουν καλά ή όχι. Και τουλάχιστον για την πρώτη ημέρα το Ejekt το είχε χαμένο το παιχνίδι από την αρχή. Μόνο και μόνο τα ζώα που είχε στις πόρτα για να ελέγχουν τα εισιτήρια ήταν αρκετό. Το ξαναείπαμε και για το Synch αλλά στο Ejekt ήταν ακόμα πιο έντονο. Είμαστε θεατές και όχι εν δυνάμει εγκληματίες. Αφού στην τελική όσοι είναι να μπουν τζάμπα θα βρουν τρόπο να το κάνουν όπως και έγινε, χαλαρώστε επιτέλους αγαπητοί κύριοι σφίχτες και συμβάλλετε στη δημιουργία ενός όμορφου κλίματος. Για να μη μιλήσω για τους φύλακες πάνω στα κοντέινερς που σάρωναν την περιοχή ωσάν ελεύθεροι σκοπευτές. Στους συγκεκριμένους τύπους βέβαια έτσι τους έχουν πει έτσι κάνουν, οπότε αλλού πέφτει η ευθύνη. Τέλος πάντων, αρκετά με δαύτους αλλά πιστεύω ότι σε τέτοιες περιόδους που τα πράγματα είναι στα άκρα με την αστυνόμευση και την καταστολή αλλά και με βάση πρόσφατα "εκρηκτικά" γεγονότα στην ίδια μάλιστα διοργάνωση, ο έλεγχος και η φύλαξη του χώρου θα έπρεπε να έχει άλλο χαρακτήρα.
Όχι βέβαια ότι ο άδειος και σκοτεινός χώρος στον οποίο έμπαινες στη συνέχεια ήταν καλύτερος. Μια μεγάλη απρόσωπη παράγκα χωρίς κανένα ενδιαφέρον, μόνο ένα περίπτερο για τα κουπόνια, το οποίο μύριζες τα νύχια σου για να καταλάβεις τι είναι, ένα μπαρ για μπύρες και η indoor σκηνή.
Ας παμε και στα live τώρα.
White Lies: το τελευταίο τραγούδι προλάβαμε γιατί η κίνηση στην παραλιακή ήταν τραγική. Δεν ακούσαμε και κανέναν πάντως ενθουσιασμένο.
Starsailor: δεν μπορώ να είμαι αντικειμενικός για την εμφάνισή τους γιατί δεν βρίσκω τίποτα ενδιαφέρον στη μουσική τους και η ένρινη φωνή του τύπου ματώνει τα αυτιά μου. Καλύτερη στιγμή by far το Hot&Cold της Katy Perry που έπαιξαν για λίγα λεπτά.

Editors: Ίσως κατάφεραν να με κάνουν να βαρεθώ περισσότερο και από τους Starsailor. Τα καινούρια κομμάτια τους είναι χάλια, o ήχος ήταν χάλια και ακούγαμε μόνο τη φωνή του Tom Smith και τη μπότα, το καλύτερο κομμάτι τους, All Sparks, δεν το έπαιξαν και το μόνο highlight ήταν το Munich. Πέρασαν και δεν ακούμπησαν!
Pixies: ή αλλιώς πόση διαφορά έχουν οι μεγάλες μπάντες με αυτές της σειράς.Καμιά σχέση με ό,τι ακούσαμε την υπόλοιπη μέρα, έπαιξαν τα πάντα μέσα σε μία ώρα και ένα τέταρτο, η Kim ήταν φανταστική (και στα φωνητικά και στο μπάσο) και η πιο επικοινωνιακή και με λίγα λόγια απέδειξαν γιατί υπήρξαν μια από τις πιο επιδραστικές μπάντες της αμερικανικής alternative σκηνής, έστω και αν έχουν να βγάλουν καινούριο υλικό πάνω από 15 χρόνια, έστω και αν έχουν παραδεχτεί ότι ο μόνος λόγος που έχουν επανασυνδεθεί και κάνουν περιοδείες είναι τα έσοδα από αυτές.

Με τόσο λίγο κόσμο στο φεστιβάλ, η επιστροφή δεν μας δυσκόλεψε καθόλου και έτσι αποχωρήσαμε αναρωτώμενοι τι θα μας επεφύλασσε η επόμενη η μέρα.

Pains of Being Pure at Heart live @ Gagarin

Τους χάσαμε στο Primavera αλλά ξέραμε ότι θα τους πετύχουμε εδώ, οπότε ήμασταν καβαντζωμένοι.Την Παρασκευή κάτι πήρε το αυτί μας περί ακύρωσης και η αλήθεια είναι ότι ανησυχήσαμε γιατί φέτος δεν παίζεις με αυτά (ακούς κακό Crack Hitler???) αλλά τελικά ευτυχώς δεν επιβεβαιώθηκε αυτή η φήμη.
Και λέω ευτυχώς γιατί και τον κόσμο της τον είχε η συναυλία(καμιά 300άρα?), τηρουμένων πάντα των αναλογιών και των προσκλησεών, αλλά και μια χαρά μπάντα είναι οι Pains, όχι μόνο στο studio (αυτό το ξέραμε) αλλά και στο live.
Η ραχοκοκαλιά κάθε δεμένης και αξιόλογης μπάντας είναι η rhythm section της και οι Pains δεν αποτελούν εξαίρεση καθώς ο μπασίστας Alex Naidus και ο ντράμερ Kurt Feldman έδιναν τον στιβαρό ρυθμό πάνω στον οποίο πάταγαν οι δύο κιθάρες και τα πλήκτρα. Αυτό που δεν πάταγε βέβαια και τόσο καλά ήταν οι φωνές του Kip Berman και της γλυκύτατης κατά τ'άλλα και μικροσκοπικής Peggy Wang. Το sound-like Jesus and Mary Chain μουρμουρητό δε μας χάλασε αλλά τα φαλτσάκια που σε κάποια σημεία έδιναν και έπαιρναν χάλαγαν την πολύ καλή απόδοση της μπάντας. Ο κόσμος πολύ εκδηλωτικός, το ίδιο και οι Pains που μας ευχαρίστησαν άπειρες φορές και μάλιστα εξολογήθηκαν ότι αυτό ήταν το live που ευχαριστήθηκαν περισσότερο απ' όσα έδωσαν στην περιοδεία τους στην Ευρώπη (όποιος θέλει το πιστεύει αλλά ακούγονταν ειλικρινείς).
Μέσες άκρες μας χάρισαν ένα πολύ όμορφο, αληθινό, ακομπλεξάριστο live, έτσι ακριβώς όπως θέλουμε τις indie μπάντες και όχι full στην ποζεριά και το στήσιμο (για αλλού πάει αυτό).Να έλειπαν και τα support, ειδικά των Common Sense που δεν κόλλαγε πουθενά και μας ταλαιπώρησε όλους.
Πάρτε και μια γεύση από το live:

Synch Festival - Day 2

Η καλή μέρα σε ό,τι αφορά τα live ήταν η Παρασκευή αλλά πήγαμε από τις 8 για να μη χάσουμε κανένα.
Έχουμε και λέμε λοιπόν:

Matthew Herbert: ωραία η ορχήστρα του, ωραία και τα samplers του και οι γεννήτριες που συνεχώς πείραζε, τρομακτική εμφανισιακά αλλά με ωραία soul φωνή και η μαυρούλα, ωραίο και το εφέ με τις εφημερίδες, ωραία εν ολίγοις όλα αυτά αλλά όχι για το Synch ή καλύτερα όχι για open air festival! Για Μέγαρο ή για Badminton μια χαρά θα ήταν. Αντέξαμε κανά μισάωρο και την κάναμε για δίπλα.

A Mountain of One: Και που πήγαμε όμως, τι καταλάβαμε. Πεθαίναμε για λίγη κιθάρα, λίγο beat, κάτι με δυνατό ρεύμα τέλος πάντων για να πάρουμε τα πάνω μας κι εμείς αλλά που...Με διαφορά το χειρότερο και πιο αδιάφορο live του φεστιβάλ.Πέρασε και δεν ακούμπησε.

The Teenagers: Αντιθέτως αυτό που μας ξύπνησε, πέρα από τις φτηνές (3 ευρώ το μεγάλο κουτάκι) μπύρες, ήταν το live των Teenagers. Καλά μη φανταστείτε καμιά ποιότητα, απλά ο μυστακιοφόρος Quentin είχε τρελά κέφια, πέρασε το μισό live ανάμεσά μας, έδωσε το μικρόφωνο σε όποιον βρήκε μπροστά του, ανέβασε ένα τσούρμο κορασίδες στη σκηνή και γενικά έστησε ένα πανηγύρι πενταήμερης κατά το οποίο χαζοχαρήκαμε τα μάλα.

Mulatu and the Heliocentrics: Το δυνατό όνομα της ημέρας όπως φάνηκε από την προσέλευση του κόσμου στη μεγάλη σκηνή του Synch, το οποίο όμως δεν παρακολουθήσαμε καθότι δεν ταιριάζει στα μουσικά μας γούστα.

Junior Boys: Περίμενα το συγκεκριμένο live με μεγάλη αναμονή αλλά δεν μπορώ να πω ότι με κέρδισε με εξαίρεση το In the Morning, κομμάτι το οποίο είχα λιώσει όταν είχε βγει το This is Goodbye.Κατά την άποψή μου είναι καθαρά στουντιακή (sic) μπάντα της οποίας τα live δεν τα φχαριστιέσαι.

Από κει και πέρα μεγάλο κενό. Πολύ μπίρι μπίρι με γνωστούς, πολύ μπύρα μπύρα επίσης με γνωστούς. Στον Bug το αδιαχώρητο, για τον Nτέιβιντ άκουσα από όλους τους καλύτερα οπότε θα τον τσεκάρουμε τη Δευτέρα 22 Ιουνίου που παίζει στο Σύνταγμα στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Γιορτής της Μουσικής και φτάνουμε στους Aeroplane οι οποίοι γέμισαν την D7 και την έκαναν να χορεύει ασταμάτητα με ένα σετ που σε έναν ιδανικό κόσμο θα έπρεπε να είναι η μουσική των clubs της παραλιακής. Στη συνέχεια γρήγορο πέταγμα μέχρι την D10 για να τσεκάρουμε τι στο διάολο θα παρουσιάσει ο Caribou, ο οποίος, προς έκπληξη όλων πιστεύω, έπαιξε tecnho που μας έστειλε τελικά στο διάολο.Τελευταία στάση στον Matthew Johnson, όπου κάποια τεχνικά προβλήματα στον ήχο μας έκοψαν όση όρεξη είχε μείνει και μας έδειξαν ταχύτερα το δρόμο για το σπίτι...

Γενικά, περάσαμε όπως κάθε χρονιά τέλεια, ακούσαμε πάλι όπως κάθε χρονιά καινούρια πράγματα, η Παρασκεύη ήταν η μέρα των live ενώ το Σάββατο η μέρα των sets (Κυριακή δεν αντέξαμε), η Τεχνόπολη παρά τις όποιες διαφωνίες και συγκρίσεις με το Λαύριο είναι μια πολύ επιτυχημένη επιλογή γιατί φέρνει τις μουσικές και την κουλτούρα που γουστάρουμε μέσα στην καρδιά της πόλης, ο κόσμος ανταποκρίθηκε παρά τις αντίθετες εκτιμήσεις λόγω απουσίας τρανταχτού ονόματος ενώ μοναδικά για μένα αρνητικά, η συμπεριφορά και το ύφος των ατόμων στην πόρτα. Ένα ευχαριστώ ή καλώς ήλθατε δεν κάνει κόπο, αντίθετα σου δημιουργεί ευχάριστη αίσθηση από την πρώτη στιγμή. Και όσοι έχουν διαπιστεύσεις δεν είναι εν δυνάμει πλαστογράφοι για να τους "σκανάρουμε" το πρόσωπο. Έτσι κι αλλιώς τη δουλειά σας (ευτυχώς) καλά δεν την κάνατε γιατί έπαιξε πολύ τζαμπατζιλίκι φέτος οπότε κουλάρετε και αλλάξτε ύφος. Τι σου είναι αυτή η μπατσο-σεκιουριτο-μπραβο-πορτιερηδο φάρα ρε παιδί μου...

Άντε και του χρόνου!!!

Synch Festival-Day 1

Συνοπτικά για την πρώτη μέρα του Synch, γιατί δεν την παλεύουμε και πολύ για μακροσκελείς αναλύσεις.

Jazzanova: ψιλοβαρετοί,όχι ότι περιμέναμε κάτι διαφορετικό βέβαια. Για την ώρα που παίξανε πάντως λειτούργησαν ως ένα καλό μουσικό χαλί για να βρεις τους γνωστούς σου και να πιεις τις πρώτες μπύρες.

Ebony Bones: Πολύχρωμη σκηνική παρουσία, πολύς χορός, πολύ καλή επικοινωνία με το κοινό, ευχάριστο live γενικά.

Ebony Bones - Synch Festival

Florence (της Αραβίας) and the Machine: Από μακριά αυτά που πρόλαβα να τσεκάρω, γιατί έμεινα στη μέση της διαδρομής ώστε να προλάβω τους Fujiya Miyagi στην άλλη σκηνή, ήταν η όμορφη παρουσία της που γέμιζε τη σκηνή και η πάρα πολύ καλή της, a la Cat Power (credit to Helen), φωνή (με αυτή τη σειρά). Να δούμε πώς και αν θα καταφέρει να ξεφύγει από το να θεωρείται ως μια ακόμα "καλή φωνή". Μέχρι στιγμής πάντως για τα βρετανικά media μια χαρά τα έχει καταφέρει.

Day 1 - Florence And The Machine Live @ Synch 09

Fujiya Miyagi: Απολαυστικοί, καταπληκτικό μπάσο, μεγάλη ανταπόκριση του κοινού, κολληματικά visuals για φόντο, λίγη περισσότερη ένταση την θέλαμε, vanilla, strawberry...

Fujiya Miyagi - Synch Festival

Friendly Fires: Οι Fujiya Miyagi ήταν το καλύτερο live της μέρας σε ό,τι αφορά το καθαρά μουσικό κομμάτι (χωρίς να έχω δει βέβαια Tortoise), οι Friendly Fires ήταν μακράν το καλύτερο live σε σκηνική παρουσία. Ασταμάτητος χoρός από έναν χαρισματικό frontman, περισσότερη κιθάρα απ' ό,τι στο άλμπουμ και οι Friendly Fires είναι μια μπάντα που στα live απογειώνεται. Και ποιος ξέρει, ίσως μια μέρα ζήσουμε στο Παρίσι.

Μετά τους Friendly Fires τέλειωσε για εμάς το Synch ως προς το καλλιτεχνικό του μέρος, καθότι Παρασκευή-μέρα εργασίας και δεν αντέχαμε άλλο στο όρθιο. Ξεκίνησε όμως το άλλο μέρος του festival εξίσου απολαυστικό και αναζωογονητικό, αυτό του αράγματος στα πεζούλια της Τεχνόπολης, του συναπαντήματος με ένα κάρο γνωστούς, η κουβεντούλα και όλα αυτά τα ωραία που συμβαίνουν Synch και το κάνουν τόσο ξεχωριστό. Όλο αυτό διήρκεσε κανά δίωρο και βάλε, 2-3 dj sets που προσπαθήσαμε δεν υπερνίκησαν την κούραση και το χαλάρωμα που είχε προηγηθεί κι έτσι σιγά σιγά την καληνυχτίσαμε την πρώτη μέρα του Synch.

Υ.Γ.1 : H Florence εθεάθη κόκαλο στους Friendly Fires και μάλιστα τόσο πολύ που όταν ετοιμαζόμασταν να της πούμε να βγούμε μαζί φωτογραφία, με κάποιον χαριεντίστηκε αλλά σαβουρώθηκε και στη συνέχεια πήρε την άγουσα για τα αποδυτήρια.

Υ.Γ.2: Πολύ cool ο τραγουδιστής των Exposed by Observers, Rasmio, ο οποίος ακούγοντας μας σε ένα πηγαδάκι να λέμε καλά λόγια για την εμφάνισή τους ως support στη συναυλία των Horrors, ήρθε και μας ευχαρίστησε.

Αυτά από την πρώτη μέρα λοιπόν.

The Horrors@Gagarin

- Πόοοση ποζεριά και στήσιμο!!!
Στάνταρ τα live τους τα έχουν κάνει πρόβα στον καθρέφτη!
+Ίσως καλύτερος ήχος απ' ό,τι στο Primavera (πως μπορεί να είναι δυνατόν αυτό τώρα,μόνο ο μάστορας στη Βαρκελώνη ξέρει πως τα κατάφερε..).
-Ας αποφασίσουν ο τραγουδιστής Faris Badwan με τον κιθαρίστα Joshua Grimm για το πόσα τετ.μ. θα καταλαμβάνουν στη σκηνή ή ας παίζουν σε μεγαλύτερες αν δεν τους φτάνει (αν και νομίζω πως ποτέ δεν θα τους φτάνει). Κάθε φορά που έκανε βόλτες γύρω από τα drums o Faris ψάχνοντας τους φακούς του (???), τσουυυπ να σου ο Joshua αναλάμβανε frontman στη θέση του frontman.2-3 φορές τρακάρανεε κιόλας και το παίξανε ότι και καλά ξεφύγαμε και τη βρίσκουμε έτσι..
+Οι μάυρες γκέτες του Faris και γενικότερα το στυλ της μπάντας.
-Πολύ καλύτερο το studio album υπό την επίβλεψη του Geoff Barrow, ο οποίος στα live δυστυχώς δεν μπορεί να συμμετέχει.
+Τι κομματάρα το Sea within a sea. Μόνο αυτό να έπαιζαν κανά δυο φορές στα καπάκια και να έφευγαν μου αρκούσε.
-Κόσμος θα μπορούσε να έχει έρθει και περισσότερος.
+Αλλά και λιγότερος λόγω ζέστης (έξω όχι μέσα, μέσα είχε fujitsu) και πολλών συναυλιών αυτή την περίοδο.
-Καθόμουν δίπλα στο ηχείο και δεν άκουγα κανά μισάωρο μετά.
+Μετά από τους MBV δεν άκουγα για καμιά ώρα.
-Ούτε τους Horrors βέβαια άκουγα μετά, γιατί έμοιαζαν με σχολικήμπάντα.
+Ο Faris δεν μπλέχτηκε με το καλώδιο παρά το ασταμάτητο πέρα-δώθε.
-Η διάρκεια του live. 1 ώρα μαζί με τα ανκόρ.
+Exposed by Observers-τρελαμένα πιτσιρίκια,γαμώ τους ήχους,λιγότερη επιληψία από τον τραγουδιάρη παρακαλώ-χαμός!
-Phoenix Catscratch-η αντρική φωνή δε βγαίνει,η γυναικεία δεν ειν' κακή.επίσης, οι δύο φωνές βρίσκονται πολύ κοντά στον τόνο και όταν μπλέκονται ακούγεται το ίδιο πράμα. γενικώς κουράζουν. καινούριοι είναι, ελπίζουμε να βελτιωθούν.
+Άυριο Synch!

Προσθέστε ελεύθερα τα δικά σας + και - !

The Pains Of Being Pure At Heart - Interview

Δεν είμαστε οι Metallica...

Δεν τους είδαμε στο Primavera (ας όψονται οι Spiritualized), πήραμε όμως συνέντευξη από τον τραγουδιστή/κιθαρίστα Kip Berman και τον μπασίστα Alex Naidus, για λογαριασμό του Cosmo.gr, την οποία και παραθέτουμε πιο κάτω πριν την δημοσίευσή της στο site.

Voila!

1/ Το όνομα σας είναι κάπως περίεργο για μουσικό συγκρότημα και συνάμα ρομαντικό. Πώς προέκυψε;

Kip: Ναι, είναι όντως ασυνήθιστο. Το πήραμε από μια μικρή παιδική ιστορία που έγραψε ένας φίλος μου.

2/ Πώς ξεκίνησαν όλα για τη μπάντα σας και πως συνταιριάξατε τις επιρροές σας για προκύψει ο ήχος σας;

Kip: ΄Ημασταν όλοι φίλοι από πριν και μας άρεσαν παρόμοια πράγματα όπως οι φασαριόζικες ποπ εκρήξεις των Ramones και των Rocketship.

Alex: Όλα ξεκίνησαν από τις κοινές μας μουσικές εμμονές και η βασική ιδέα ήταν να περάσουμε εμείς οι ίδιοι καλά, το οποίο νομίζω είναι ένα πολύ καλό σημείο εκκίνησης!

3/ Περιμένατε αυτή την άμεση επιτυχία και σε τι βαθμό πιστεύετε ότι έπαιξαν ρόλο σε αυτό τα social media;

Kip: Είμαστε στη μπάντα για πάνω από δύο χρόνια και το μεγαλύτερο διάστημα το έχουμε περάσει γράφοντας τραγούδια, βγάζοντας singles και κάνοντας περιοδείες, όταν αυτό ήταν δυνατό. Αυτό που έγινε πρόσφατα με το άλμπουμ μας είναι κατά πολύ πέρα από τις προσδοκίες που είχαμε. Οι περισσότερες μπάντες που μας άρεσαν όταν μεγαλώναμε ποτέ δεν έγιναν τόσο εμπορικές, οπότε αυτή η επιτυχία είναι κάτι που σε καμία περίπτωση δεν το θεωρούσαμε δεδομένο.

Alex: Ναι, είμαστε πολύ ενθουσιασμένοι με αυτό που έχει συμβεί. Σε καμία περίπτωση όμως δεν νιώθουμε επιτυχημένοι, γιατί η αλήθεια είναι ότι δεν είχαμε καθόλου προσδοκίες. Απλά θέλαμε να κάνουμε αυτό που αγαπάμε και να το διασκεδάσουμε όσο περισσότερο γίνεται. Είναι λοιπόν καταπληκτικό που έχουμε τόσο μεγάλη ανταπόκριση από τον κόσμο.

4/ Μετά την επιτυχία του δίσκου τα μέσα και οι κριτικοί μιλάνε για μια αναγέννηση της shoegaze/dreampop μουσικής. Ποια είναι η αποψή σας γι’αυτό;

Kip: Θα μας χαρακτήριζα απλά ως μια ποπ μπάντα και τίποτα περισσότερο.

(άλλο τον ρώτησα, τέλος πάντων...)

5/ Πώς βρίσκετε το γεγονός ότι ο κόσμος και οι κριτικοί σας συγκρίνουν με μεγάλα συγκροτήματα όπως οι Bloody Valentine, οι Vaselines, οι Black Tambourine κ.α.;

Kip: Είναι τέλειο γιατί τα συγκροτήματα αυτά είναι πράγματι τεράστια και επίσης είναι από τα αγαπημένα μου.

6/ Πώς περνάτε στις περιοδείες και πώς είναι για σας να παίζετε σε μεγάλα φεστιβάλ όπως το Primavera και το Roskilde αλλά και σε «εξωτικά» μέρη όπως η Αθήνα;

Kip: Αυτό είναι για μένα το καλύτερο! Δεν υπάρχει τίποτα πιο ωραίο από το να ταξιδεύεις σε περίεργες, νέες πόλεις, να συναντάς ενδιαφέροντες ανθρώπους και να παίζεις μουσική με τους καλύτερους φίλους σου. Όσο για την Αθήνα, είμαι ιδιαίτερα ενθουσιασμένος που θα την επισκεφτώ.

Alex: Πρόκειται αλήθεια για ένα όνειρο που γίνεται πραγματικότητα. Προσπαθούμε να απολαμβάνουμε κάθε μέρος που επισκεπτόμαστε όσο γίνεται περισσότερο και πιστεύω ότι στην Αθήνα θα περάσουμε πολύ καλά.

7/ Ποια είναι η άποψή σας για το ελεύθερο κατέβασμα μουσικής από το internet; Το θεωρείτε παράνομο ή κάτι που δίνει τη δυνατότητα στους μουσικόφιλους να ανακαλύψουν νέες μουσικές που αλλιώς δεν θα μπορούσαν;

Kip: Δεν υπάρχει τίποτα κακό στο να κατεβάζει κανείς μουσική δωρεάν. Ο κόσμος μπορεί να μας υποστηρίξει και με το να έρχεται στις συναυλίες ή να αγοράζει τους δίσκους μας. Εγώ για παράδειγμα κατεβάζω πολλά πράγματα και μετά ό,τι μου αρέσει το αγοράζω σε βινύλιο ή πηγαίνω και βλέπω τη μπάντα ζωντανά. Δεν είμαστε οι Metallica…

Alex: Οι έννοιες των λέξεων «πωλήσεις» και «επιτυχία» αλλά και η μεταξύ τους σχέση έχουν αλλάξει στις μέρες μας. Το ένα δε συνεπάγεται το άλλο. Λίγο πολύ όλοι στο συγκρότημα είμαστε κολλημένοι με τη μουσική και ξέρουμε πως είναι να θες να τα ακούσεις ΟΛΑ αλλά να μην έχεις τη δυνατότητα να τα αγοράσεις. Υπάρχουν όμως άπειροι τρόποι να υποστηρίξεις μια μπάντα και το να αγοράσεις το cd από ένα mall είναι απλά ένας από αυτούς.

8/Ποιες άλλες μπάντες σας αρέσουν αυτό τον καιρό;

Kip: Αυτή την περίοδο έχω ξετρελαθεί με τους Girls, Zaza, Shrag, Knight School, Crystal Stilts, Vivian Girls και Manhattan Love Suicides. Άλλες μπάντες που λατρεύω είναι οι Suede, Hefner, My Favorite, Rocketship και οι Dear Nora.

Alex: Ενδεικτικά, μου αρέσει ο Kurt Vile, οι Girls, Knight School, My Teenage Stride, κάποια singles των Golden Silvers, το African Scream Contest LP και πάρα πολλά άλλα πράγματα.

Synch videos!

Freelovebabies

Γνωρίσαμε τον Will Carruthers μια χιονισμένη νύχτα του περασμένου Νοεμβρίου,όπως φαίνεται και στη φωτογραφία, στο Βερολίνο.
Είχε προηγηθεί μια μέτρια συναυλία των MGMT στο Kesselhaus, ένα φασαριόζικο support των A Place to Bury Strangers, κατανάλωση σεβαστού αριθμού λουκάνικων στη Weihnachtsmarkt έξω από το συναυλιακό χώρο, μια τρελή χιονοκαταιγίδα που το έστρωσε μέσα σε πέντε λεπτά και μερικές Weiss μπύρες στο Zu mir oder zu dir.
Μετά από όλα αυτά ακολούθησε η επιβεβλημένη για όσους γουστάρουν τη μποέμικη, νυχτερινή ζωή του Βερολίνου επίσκεψη στο 8ΜΜ στην Schoenhauserallee.
Dj του μαγαζιού για εκείνη τη βραδιά, μια Johny Depp-look alike-φιγούρα, δηλαδή μουσάκι,καπέλο,κουστουμάκι, που έπαιζε βινύλλια αυστηρά και ένα μίγμα rock n roll και funky ήχων. Αρχικά σχολιάσαμε την εμφάνισή του αλλά μετά αφοσιωθήκαμε σε μια πιο ενδιαφέρουσα περίπτωση (έτσι φαινόταν εκείνη τη στιγμή τουλάχιστον),τις μπύρες μας!Λίγο κουβέντα, λίγο χάζι στη "Λάμψη" που προβαλόταν σε ένα τοίχο του μαγαζιού, λίγο κουτσομπόλεμα του κόσμου, λίγα, επικουρικά στις μπύρες, σφηνάκια και πέρναγε μια χαρά η βραδιά, ώσπου η ιδιόμορφη φιγούρα μας πλησιάζει και μας ανακοινώνει ότι "No one dances in 8MM". Συμφωνήσαμε, του πούστη dj του μαγαζιού είναι, έχει ένα λόγο παραπάνω αλλά δεν καταλάβαμε την χρεία της παρέμβασής του γιατί κανένας δεν χόρευε, ούτε είχε χορέψει μέχρι τότε εκεί μέσα. Ήταν προφανές ότι δεν βρισκόταν εν πλήρει συνειδήσει και ότι περισσότερο μίλαγαν οι Berliners παρά ο ίδιος. Σε αυτή την κατάσταση που βρισκόταν μου ήταν λίγο δύσκολο να πιστέψω την εκμυστήρευσή του, ότι ήταν δηλαδή μπασίστας (ok αυτό) αλλά και ότι την επόμενη ημέρα ηχογραφούσε με τους Brian Jonestown Massacre (what the fuck???)!!!Το προσπέρασα (χωρίς όμως να σταματήσω να αναρωτιέμαι "ρε,λες?") και συνεχίσαμε με μια περί ανέμων και υδάτων κουβέντα, όπου "ανέμων" βάλε ασυναρτησίες περί του μυθικού Ορφέα (τι παθαίνουν αυτοί οι ξένοι με την μυθολογία όταν μας πετυχαίνουν) και όπου "υδάτων" βάλε προτροπές στον drummer των A Place to Bury Strangers (ναι, ήταν κι αυτός εκεί) να μας φιλήσει στο μέτωπο, το οποίο και έπραξε (δεν ήταν μόνο ο Will ντοπαρισμένος)!
Μέχρι και κινητά ανταλλάξαμε με την υπόσχεση-απειλή ότι θα με πάρει τηλ. και θα μείνει σε μένα όταν θα έρθει Ελλάδα (παρατίθεται αυτούσιο το μήνυμα του στο myspace "Hey Nikitas,
I still got your number ...I will make it to Greece one of these days. i was fucking drunk when I met you.cheers, will"), ώσπου πλεύρισε μια γκόμενα στη στροφή της μπάρας και της αφιέρωσε την υπόλοιπη νύχτα, χωρίς σχετική επιτυχία όμως απ'όσο μπορώ να θυμάμαι...Από πλευράς μας η συνέχεια δώθηκε σε μερακλίδικο κεμπαμπτζίδικο που βρίσκεται λίγο πιο κάτω, κοντά στη στάση Rosa-Luxembourg Allee, το οποίο και τιμήσαμε δεόντως για μια ακόμη φορά.
Έτσι ή κάπως έτσι τελείωσε η βραδιά αλλά το θέμα μας δεν είναι η βραδιά η δική μας αλλά ο Will, o οποίος μένει αυτή την περίοδο μόνιμα στο Βερολίνο και όταν δεν παίζει στο 8ΜΜ πάει καμιά φορά και παίζει με τη νυν μπάντα του, τους Freelovebabies. Το "νυν" βέβαια δεν έχει τόση σημασία όσο το "πρώην". Και γιατί το λέω αυτό; Επιστρέφοντας στην Αθήνα, ένα από τα πρώτα πράγματα που έκανα ήταν να τσεκάρω στο internet για να δω αν όντως αυτός ο τύπος κάνει sessions αυτή την περίοδο στους BJM. Τι ανακάλυψα; Ο Will λοιπόν όχι μόνο παίζει με τους BJM αυτή την περίοδο αλλά έχει διατελέσει βασικός συντελεστής στα albums Playing with Fire, Dreamweapon (live) και Recurring των Spacemen3 και Lazer Guided Melodies των Spiritualized (!!!!!!!). Φανταστείτε λοιπόν τον ενθουσιασμό μου, όταν διαπίστωσα ποιος τελικά ήταν αυτός ο άγνωστος και σκεφτείτε τι έχουν δει τα μάτια του και ακούσει τα αυτιά του. Και με τον άνθρωπο αυτό πριν λίγες ημέρες ανταλλάσσαμε μεθυσμένες μαλακίες στο ίδιο μπαρ. Και μετά αναλογιστείτε πόσες πιθανότητες υπάρχουν να συμβεί κάτι αντίστοιχο στην Αθήνα...

Αυτός λοιπόν είναι ο Will, τον οποίο ελπίζω να ξαναπετύχω κάποια στιγμή είτε στην Ελλάδα είτε στο Βερολίνο είτε σε κάποιο live του ακόμα καλύτερα.
Μέχρι τότε όμως "no one dances in 8MM"!

AC/DC Βίντεο και φωτογραφίες

The Veils - Αναβολή

Η συνέντευξη απ' ό,τι φάνηκε δεν ήταν και ιδιαίτερα γούρικη...

Ιδού:

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΑΠΟ CLIPART ΚΑΙ GAGARIN 205 ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΥΝΑΥΛΙΑ ΤΩΝ VEILS

Ένα γραφειοκρατικό πρόβλημα, το οποίο προέκυψε την τελευταία στιγμή, αναγκάζει τους Veils να παραμείνουν στην Γερμανία. Κατά συνέπεια, διοργανωτές και συγκρότημα, δεν έχουμε άλλη επιλογή από το να αναβάλλουμε την - προγραμματισμένη για αύριο, Παρασκευή 5 Ιουνίου – εμφάνιση τους στο Gagarin 205 Live Music Space .

Η συναυλία θα πραγματοποιηθεί την Παρασκευή 25 Σεπτεμβρίου, αμέσως μετά την περιοδεία του συγκροτήματος στην Αμερική, στον ίδιο χώρο. Τα εισιτήρια που έχουν ήδη προπωληθεί ισχύουν κανονικά. Η προπώληση συνεχίζεται.

The Veils - Interview

Διαβάστε τη συνέντευξη που έδωσε ο Finn Andrews, ιδρυτικό μέλος των Veils, στο πλαίσιο του ερχομού τους στο Gagarin, την Παρασκευή 5 Ιουνίου.

Η αλήθεια είναι ότι μάλλον θα βαριόταν εκείνη την ώρα γιατί οι απαντήσεις του ήταν κάπως...περιεκτικές. Όπως και να έχει αυτές είναι:

Ε: Είστε μια βρετανική μπάντα αλλά έχετε περάσει πολλά χρόνια στη Νέα Ζηλανδία. Πώς σας έχει επηρεάσει αυτό;

Α: Έχω γεννηθεί στην Αγγλία αλλά μεγάλωσα στη Νέα Ζηλανδία, οπότε είμαι κάπως χωρισμένος και στα δύο. Η αλήθεια είναι πάντως πως ανέκαθεν επηρεαζόμουν περισσότερο από την αμερικάνικη μουσική.

Ε: Θεωρείς το νέο σας δίσκο Sun Gangs ως συνέχεια του Nux Nomica ή κάτι διαφορετικό;

Α: Όχι, δεν θεωρώ το Sun Gangs συνέχεια του Nux Nomica. Σίγουρα πρόκειται για κάτι διαφορετικό από τις προηγούμενες δουλειές μας και αυτός ήταν εξαρχής ο σκοπός μας.

Ε: Πώς επηρέασε τη μπάντα ο χωρισμός της το 2004;

Α: Δεν μπορώ να ξέρω πώς θα ήταν τα πράγματα αν δεν είχαμε χωριστεί τότε, αυτό που πιστεύω όμως είναι ότι βοήθησε σημαντικά τη μετέπειτα πορεία της μπάντας.

Ε: Η επόμενη ερώτηση είναι κάπως κλισέ αλλά έχει ενδιαφέρον. Τι σας αρέσει περισσότερο, οι ώρες στα studio ή τα live;

Α: Βασικά προτιμώ το γράψιμο. Αυτό είναι το πιο ενδιαφέρον στάδιο για μένα. Οι περιοδείες είναι διασκεδαστικές αλλά είναι φορές που νιώθεις ότι σε φθείρουν. Όπως είπα, η αγάπη μου για το γράψιμο είναι αυτό που μου δίνει ενέργεια και δύναμη.

Ε: Έχετε υπογράψει με τη Rough Trade Records, μια εταιρεία-θρύλο της ανεξάρτητης σκηνής. Πώς νιώθετε γι’ αυτό;

Α: Είναι εκπληκτικό που είμαστε στη Rough Trade. Βρίσκομαι στην εταιρεία εδώ και έξι χρόνια και μας έχουν στηρίξει από την πρώτη στιγμή. Πραγματικά δεν μπορώ να μας φανταστώ σε άλλη εταιρεία.

Ε: Πώς ήταν η συνεργασία σας με τη Jane Scarpontoni (έχει συνεργαστεί επίσης με τους Lou Reed, Bruce Springsteen, Patti Smith, REM κ.α.) στις ηχογραφήσεις του Nux Nomica;

Α: H Jane ήταν φανταστική. Είναι ξέρεις δύσκολο στις μέρες μας να βρεις οργανοπαίκτες εγχόρδων που να παίζουν μέσα από την ψυχή τους και όχι από το μυαλό τους και η Jane παίζει κατ’ αυτόν τον τρόπο.

Ε: Ποια είναι η αποψή σας για τα social media και σε ποιο βαθμό πιστεύεις ότι σας βοήθησαν;

Α: Για να είμαι ειλικρινής δε γνωρίζω και πάρα πολλά γι’αυτά. Πιστεύω πάντως ότι το Myspace μας βοήθησε αρκετά και γενικά νομίζω ότι είναι τέλειο για τις μπάντες να γνωρίζουν ποιοι πραγματικά είναι οι οπαδοί τους.

Ε: Έχεις να μας προτείνεις κάποιες μπάντες που σου αρέσουν ιδιαίτερα αυτό τον καιρό;

Α: Ναι βεβαίως! Υπάρχει μια υπέροχη μπάντα από τη Νέα Ζηλανδία. Λέγονται Mint Chicks και μόλις έβγαλαν καινούριο δίσκο. Επίσης, θα σας πρότεινα να ακούσετε και τον Liam Finn που είναι κι αυτός καταπληκτικός.

Ε: Γνωρίζεις μήπως κάποια ελληνική μπάντα; Ξέρεις, υπάρχει μια αρκετά δραστήρια ανεξάρτητη σκηνή στην Ελλάδα.

Α: Δυστυχώς όχι, μέχρι στιγμής δεν έχει τύχει αλλά ελπίζω πως τώρα που θα βρεθούμε στην Αθήνα, θα έχουμε την ευκαιρία να τσεκάρουμε κάποιες.

Η συνέντευξη υπάρχει και εδώ.